Ik ben een Siahainenia

Amsterdam is mijn rumah tua
Mijn naam is Mitchel Wielandt. Ik ben geboren in Alphen aan den Rijn, maar mijn hart ligt in Amsterdam. Daar groeiden mijn ouders en grootouders op. Als kind kwam ik er bijna ieder weekend. Amsterdam voelt voor mij als rumah tua: het ouderlijk huis waar mijn familiegeschiedenis ligt. Familie betekent alles voor mij. Saamhorigheid, respect en er voor elkaar zijn, dat zijn waarden die ik van huis uit heb meegekregen. Die verbondenheid zie ik als de kracht van de Molukse gemeenschap.

De familie Siahainenia
Hoewel mijn achternaam Wielandt is, voel ik mij vooral een Siahainenia. Via mijn oma Netty Siahainenia ben ik verbonden met een familie die al vroeg een plek had binnen de Molukse gemeenschap van Amsterdam-West. Waar ik ook kom, hoor ik verhalen over Oyang Piet Siahainenia, Oyang Non Anakotta en andere familieleden. Altijd met warmte en respect. Van mijn oma leerde ik om sterk te zijn, stevig in mijn schoenen te staan en zorgzaam te zijn voor anderen. Onze familiegeschiedenis begint op de Molukken, met wortels op het eiland Nusalaut en later in het dorp Aboru op het eiland Haruku. Die geschiedenis draag ik met trots met mij mee.

Amsterdam-West en saamhorigheid
De verhalen over Amsterdam-West in de jaren vijftig en zestig gaan vooral over samen zijn. Families kwamen voortdurend bij elkaar om te eten, zingen, dansen en elkaar te helpen. Niemand stond er alleen voor. Mijn oma stond bekend om haar gastvrijheid en kookkunst. In huizen als dat van Oyang Piet en Oyang Non aan de S.F. van Ossstraat stonden de deuren altijd open. Dat gevoel van gemeenschap en verbondenheid leeft nog steeds voort in onze familie. Soms mis ik dat in de wereld van vandaag.

Molukse trots en het RMS-verhaal
Moluks zijn is voor mij een gevoel van trots. Het zit in mijn familie, mijn opvoeding en de verhalen die van generatie op generatie worden doorgegeven. Tegelijkertijd draag ik ook het besef mee van de pijn en het verdriet die onderdeel zijn van onze geschiedenis.Daarom draag ik de RMS-vlag. Voor mij staat die vlag symbool voor onze identiteit, onze geschiedenis en het verhaal van de Zuid-Molukse gemeenschap. Ik vind dat dit verhaal verteld moet blijven worden. Ik hoop dat er meer begrip en erkenning komt voor wat Molukkers hebben meegemaakt. Een oprecht excuus van de Nederlandse overheid betekent voor veel mensen dat hun geschiedenis eindelijk wordt gezien en erkend. Op 21 juni jl. bood minister-president Rob Jetten namens de Nederlandse regering officieel excuses en erkenning aan de Molukse gemeenschap aan. ‘Ik hoop dat deze erkenning nu ook vertaald wordt naar blijvende aandacht en een concreet. vervolg.’

Amsterdam, Ajax en verbondenheid
Amsterdam speelt nog altijd een grote rol in mijn leven. Veel familie en vrienden wonen er nog steeds. Samen met mijn broer ben ik al jarenlang betrokken bij AFCA Maluku, de grote Molukse Ajax-aanhang. Daar zie ik iets terug van wat ik ook binnen mijn familie herken: trots, verbondenheid en loyaliteit. Voor mij staat Ajax niet alleen voor voetbal. Het staat ook voor gemeenschap. Winnen of verliezen doen we samen. Dat gevoel van familie vind ik terug op de tribune, net zoals ik dat thuis heb geleerd.

Voor de volgende generatie
Mijn grootste wens is dat mijn zoon Michano weet wie hij is en waar hij vandaan komt. Ik vertel hem over onze familie, onze geschiedenis en onze waarden. Want verhalen blijven alleen bestaan als je ze doorgeeft. Mijn boodschap is eenvoudig: wees trots op wie je bent, wees goed voor elkaar en vergeet nooit waar je wortels liggen. Ale rasa, beta rasa — jouw gevoel is mijn gevoel.