En Marine Molukkers

Ouders en komst naar Nederland
Mijn ouders kwamen in 1951 met de Atlantis vanuit Surabaya naar Nederland. Ze arriveerden met vier kinderen in Rotterdam, in de overtuiging dat hun verblijf tijdelijk zou zijn. Mijn vader kwam uit het dorp Tuhaha op Saparua, mijn moeder uit Negri Lama op het eiland Ambon. Hun verhalen hebben mij gevormd. De oorlogservaringen van mijn vader maakten diepe indruk op mij. Hij verloor kameraden en droeg die herinneringen zijn hele leven met zich mee. Mijn moeder droeg het verdriet van het afscheid van haar familie in Indonesië. Pas veel later begreep ik hoe groot dat gemis voor haar was. Toen ik in 1996 voor het eerst Tuhaha bezocht, voelde ik wat die geschiedenis werkelijk betekende. Ik stond op de grond van mijn voorouders en zag in gedachten mijn vader als jongen door het dorp lopen. Daar besefte ik opnieuw hoe belangrijk mijn Molukse wortels voor mij zijn. Van huis uit kreeg ik mee dat je altijd klaarstaat voor een ander. Dienstbaarheid is een waarde die mij nog steeds leidt.

Werk, politie en verbinding
Tijdens mijn loopbaan kreeg ik te maken met discriminatie. Dat deed pijn, maar het maakte mij ook sterker. Ik besloot door te zetten, verder te studeren en te laten zien dat ik mijn eigen toekomst kon bepalen. Na een carrière in Human Resources stapte ik in 2008 over naar de politie. Daar vond ik opnieuw wat ik zocht: dienstbaar zijn aan de samenleving. Van 2017 tot 2022 was ik voorzitter van het Indisch Moluks Netwerk Politie. Verbinding staat daarin centraal. Ik wil bruggen slaan tussen mensen, binnen en buiten de organisatie. Ook op het gebied van diversiteit en inclusie probeer ik verschil te maken. Mijn overtuiging is eenvoudig: iedereen moet zich gezien, gehoord en gewaardeerd voelen. Daarom noem ik mezelf graag een verbinder. Ik zoek altijd de dialoog.

Vader, marine en het Marine Monument
Mijn vader, Johannes Louhenapessy, diende als korporaal-machinist bij de Koninklijke Marine. Zijn leven werd getekend door oorlog, verlies en loyaliteit. Zelfs na zijn pensioen bleef hij werken op de kazerne van de marine in Amsterdam. Juist daarom vond ik het belangrijk dat er een Marine Monument kwam. De Molukse marinemannen worden vaak vergeten, terwijl ook zij hebben gevochten voor vrijheid en op dienstbevel naar Nederland kwamen. De onthulling van het monument op 29 april 2026 was een bijzonder emotioneel moment. Na jaren van inzet stond het er eindelijk. Toen ik de naam van mijn vader zag, voelde ik trots. Zijn naam blijft zichtbaar voor toekomstige generaties. Als hij vandaag naast me zou staan bij het monument, zou ik zeggen: “Dit heb ik voor jullie gedaan. Bedankt voor alles.”

Javakade, erfgoed en de toekomst
Naast het Marine Monument zet ik mij in voor een monument op de Javakade, de plek waar Molukse gezinnen in 1951 in Amsterdam aankwamen. Die plek markeert het begin van een belangrijk hoofdstuk in onze geschiedenis. Ik zet mij ook in voor de grafrechten van de eerste generatie Molukkers en de kinderen die meevoeren in 1951. Ook voor hen moet er een herinneringsmonument op één van de begraafplaatsen in Amsterdam komen.

Ik vind het onze verantwoordelijkheid om de verhalen van de eerste generatie levend te houden. Niet alleen voor onszelf, maar ook voor onze kinderen en kleinkinderen. Zij moeten weten waar zij vandaan komen en welke offers er zijn gebracht. Mijn hoop voor de toekomst is dat de Molukse gemeenschap verbonden blijft en gezamenlijk blijft werken aan erkenning, herinnering en behoud van erfgoed. De tentoonstelling Samangat! Moluks in Amsterdam laat zien hoeveel veerkracht, doorzettingsvermogen en kracht er in onze gemeenschap aanwezig zijn. Dat is het verhaal dat ik wil doorgeven.