Gele Soepie 

Herkomst en familie
Ik ben Vanessa Wattimena, geboren in Apeldoorn en opgegroeid in Vaassen. Mijn ouders komen allebei uit Molukse families van het dorp Oma op het eiland Haruku. Van huis uit kreeg ik belangrijke waarden mee: respect voor ouderen, delen met anderen en vooral zorgen voor elkaar. Die lessen leerde ik al vroeg van mijn oma. Als iemand bij haar binnenkwam, vroeg ze niet eerst hoe het ging, maar of diegene al had gegeten. Dat vond ik vanzelfsprekend. Mijn liefde voor koken begon toen ik vier jaar oud was. Ik proefde de sambal van mijn oma en was direct verkocht. Vanaf dat moment wist ik dat eten veel meer is dan voeding alleen.

Amsterdam en maatschappelijke inzet
Toen ik acht jaar was, bezocht ik voor het eerst Amsterdam. De energie, de mensen en de mogelijkheden maakten diepe indruk. Ik wist meteen: hier wil ik later wonen. Inmiddels woon ik al meer dan dertig jaar in de stad en voel ik mij een echte Amsterdammer. Mijn maatschappelijke inzet komt voort uit dezelfde waarden waarmee ik ben opgegroeid. Iedereen verdient een warme maaltijd. Daarom ben ik ambassadeur van het Stoelenproject en werk ik samen met de Voedselbank Amsterdam. Met hulp van tientallen vrijwilligers en donateurs maak ik iedere maand honderden maaltijden voor mensen die het moeilijk hebben. Koken is voor mij niet alleen een vak, maar ook een manier om liefde, aandacht en waardigheid door te geven.

Molukse identiteit en cultuur
Mijn Molukse achtergrond is verweven met alles wat ik doe. Via eten vertel ik verhalen over mijn familie, mijn cultuur en mijn afkomst. Koken is voor mij een vorm van erfgoedbewaring. In de Molukse cultuur brengt eten mensen samen. Rond de tafel worden verhalen gedeeld, herinneringen doorgegeven en familiebanden versterkt. Ik hoop dat meer mensen de rijkdom van de Molukse cultuur leren kennen. Niet alleen onze geschiedenis, maar ook onze creativiteit, veerkracht en bijdrage aan de samenleving.

Bruggenbouwer en erkenning
In 2025 ontving ik de onderscheiding Bruggenbouwer van Amsterdam. Die erkenning voelde bijzonder, maar ik zie haar niet als een persoonlijke prijs. Zonder de vele vrijwilligers, donateurs en partners zouden de projecten die ik organiseer niet bestaan. Voor mij is bruggen bouwen vooral mensen met elkaar verbinden. Door samen te koken, te eten en elkaar te ontmoeten ontstaan nieuwe contacten en groeit begrip voor elkaar.

Toekomst en jonge generatie
Ik wil de recepten en verhalen van mijn oma doorgeven aan de volgende generaties. Niet alleen de gerechten zelf, maar ook de kennis, tradities en herinneringen die erbij horen. Daarom geef ik workshops en werk ik aan projecten waarin Moluks erfgoed centraal staat. Ik ben trots op jonge Molukkers die vandaag hun plek innemen in kunst, cultuur, ondernemerschap en samenleving. Zij bouwen verder op wat eerdere generaties hebben opgebouwd.

Persoonlijk en culinair
Amsterdam voelt voor mij als thuis. De dynamiek van de stad geeft mij energie en inspiratie. Wanneer mijn hoofd vol zit, zoek ik rust in de keuken.Een gerecht dat veel voor mij betekent is ikan pindang kuning, de gele vissoep waarmee ik veel Amsterdammers kennis heb laten maken met de Molukse keuken. Maar het gerecht dat mijn eigen verhaal het beste vertelt is koho-koho met kasbi en kangkung. Daar proef ik mijn familie, mijn jeugd en mijn Molukse roots in terug. Dat is wie ik ben.